Categorie: standaard blog

En als je nou denkt, dat doen bekenden van Vanessa toch niet. Alleen vreemden sturen Vanessa zulke berichten via messenger. Nope, de meneer ken ik al wat langer. We komen van dezelfde straat, allebei een achtergrond met verslaving, enz. 

Beetje jammer aangezien deze meneer mijn strijd kent. Hij weet hoe hard ik vecht voor een ander leven, hij weet hoe hard ik mijn best doe om mijn zelfrespect en mijn gevoel van eigenwaarde te behouden. 

Dit zegt meer over hem dan over mij, maar toch. De wereld is een stuk mooier als we wat respectvoller met elkaar omgaan. Of elkaar juist met rust laten.

#mijnlevenbegonpastoenikstopte

“Ik hoef niet meer te doen alsof.” Deze gedachte gaat door mijn hoofd na mijn eerste werkdag als coördinator van het Overweeghuis Utrecht. Deze voel ik en tranen lopen over mijn wangen. Zo voelt het dus als je op de juiste plek werkt?

Wat een verschil met mijn vorige werkplek. Bij mijn vorige werkplek balanceerde ik jarenlang op het randje van een burn-out. Ik was zo dankbaar voor de kans die ik kreeg, dat ik continu bezig was met mezelf te bewijzen.

Achteraf besef ik me dat dat een gevaarlijke plek was voor mij. Als ik mezelf voorbij loop omdat ik zo graag wil laten dat ik het waard ben, dan is dat niet de juiste plek voor mij om te werken. Wat volgde was een fikse hertraumatisering.

Die hertraumatisering had ik nodig om te ontdekken wie ik ben en wat ik wil. Door het geven van workshops kwamen verschillende mensen op mijn pad die lieten zien hoe het ook kan op de werkvloer. Deze mensen hebben de lat hoog gelegd voor mij.

Ik neem met minder geen genoegen meer en een ieder die onder mijn hoge late probeert door te lopen, heeft geen kans meer bij mij. Ik verdien respect zowel op als buiten de werkvloer. Ik hoef dat niet te verdienen, ik ben dat gewoon waard!

Ik werk nu bij het Overweeghuis Utrecht waar ik mijn kwaliteiten mag inzetten als ervaringsdeskundige. Ik word gezien, gehoord en serieus genomen. Ik hoef mezelf niet te bewijzen en het vertrouwen is er over en weer. Naast de uren die ik werk voor het Overweeghuis Utrecht blijf ik werken aan herstel.

“Ik hoef niet meer te doen alsof.” Dit besef zorgt ervoor dat ik me sterker voel dan ooit. Ik mag mezelf zijn en dat is genoeg. Ik hoef niet mezelf te bewijzen, het bestuur en mijn collega zien mijn waarde. Ze waarderen mijn kennis en ervaring.

De sport opleiding die ik begin dit jaar volgde zorgde voor een nieuwe ervaring. Ik werd gerespecteerd en er werden geen seksueel grensoverschrijdende grapjes gemaakt. “Zo kan het dus ook” ;dacht ik in het begin van de opleiding.

Wat volgde was herstel op gebieden waarvan ik niet wist hoe erg die beschadigd waren. Het afgelopen jaar heb ik veel geleerd en mogen doorvoelen. Is het dan nu klaar? Nou, nee hoor. Ik heb nog veel oud zeer wat aandacht vraagt van tijd tot tijd.

“Ik hoef niet meer te doen alsof.” Door te schrijven over mijn herstel, helpt mij dat verder op mijn pad van herstel. Door mezelf toe te staan om alles te voelen, te doorleven en te ervaren, kom ik een stap verder in herstel.

“Ik hoef niet meer te doen alsof.” Ik ben ik, niet meer en niet minder. Ik heb te lang een rol gespeeld en mezelf aangepast of weggecijferd omwille van de ander. Ik wil echt, ik ben echt en ik wil niet meer doen alsof…
#mijnlevenbegonpastoenikstopte 

“Het is tijd om te stoppen.” Stoppen waarmee? Ik noemde het kleine meisje in mij ‘het beschadigde kindsdeel’.

Ik zit bij paardentherapie wanneer ik voor het eerst hardop deze woorden zeg. Mijn kleine meisje is niet langer beschadigd.

Zo en nu? Alles opgelost, mijn herinneringen weggepoetst? Ben ik niet langer beschadigd?  

Als ik blijf zeggen ‘mijn beschadigde kindsdeel’, dan zal mijn kleine meisje nooit helen. Ze verdient het zo om te helen.

Die ruimte ga ik nu creëren, in al zijn volheid. Ik voel wat ik vroeger nooit kon voelen omdat er simpelweg geen ruimte voor was. Mijn leven begon pas toen ik stopte…

Door dit te delen neem ik symbolisch afscheid van ‘het beschadigde kindsdeel’ en omarm ik mijn kleine meisje.


mijnlevenbegonpastoenikstopte

Mijn eerste werk week is begonnen. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik een normale betaalde baan heb. Vandaag hebben we teamoverleg op de stadsbrug. Ik heb daar vorig jaar de ECH-cursus gedaan, dus ik ken de locatie. Ik weet dat het om de hoek is van de Europalaan.

De Europalaan, de tippelzone van Utrecht. Een maar al te bekende plek voor mij. In 1999 en 2000 tippelde ik als verslaafde prostitué achter Amsterdam Centraal. Het werd steeds gevaarlijker en er waren weinig voorzieningen. Iemand vertelde me dat het in Utrecht beter was en veiliger. Op naar Utrecht, de keuze was snel gemaakt. Ik was dakloos in die tijd. Uiteindelijk heb ik 15 jaar af en aan op die stoep gestaan. Heey, dat rijmt…

Ik kom vandaag met de bus naar de stadsbrug. De halte is tegenover de tippelzone. Er gaat van alles door me heen. Ik haal diep adem en loop door. Wat een verschil, ooit begon mijn carrière in Utrecht op deze stoep. En nu begint mijn nieuwe carrière bijna op dezelfde plek.

Ik heb geen brood bij me, tussen de werkzaamheden door loop ik naar de bakker. Ik loop over de brug en boven op de brug blijf ik staan. Precies daar kijk ik naar de afwerkplek van die stoep. Precies over deze brug reed ik zo vaak naar een afspraak met een dealer. Er ligt zoveel verleden rondom mijn nieuwe werkplek.
Ik voel allerlei emoties nu. Verdriet en pijn, maar ik voel me vooral ook dankbaar. Dankbaar dat het me gelukt is om andere keuzes te maken. Dankbaar voor het leven dat ik nu heb. Dankbaar voor iedereen die in mij geloofde, terwijl ik mezelf had opgegeven. Dankbaar voor deze normale betaalde baan waar ik mijn verleden in kan zetten om andere mensen te ondersteunen in hun herstel. Van hoer naar een baan met HBO werk en denkniveau. En dat binnen 5 jaar?! You go girl!!

#mijnlevenbegonpastoenikstopte

Ik ben onderweg op mijn bakfiets naar onze locatie op de stadsbrug. Voor het rode stoplicht kom ik een oude bekende tegen. Ik herken haar, maar kan niet meteen plaatsen waarvan. Ineens zie ik het, zij heeft vroeger op de HAP-bus gewerkt.

De HAP-bus was de plek waar ik vroeger veel kwam. Het is een huiskamerproject op de tippelzone in Utrecht. Je kon er condooms halen, er was 2x per week een arts, koffie en thee stond klaar, ik kon mijn gebruikte spuiten omruilen voor nieuwe spuiten. En het belangrijkste voor mij, ze hadden er tosti’s!

Vaak als ik ging werken was mijn geld van de vorige dag allang op aan de drugs. Als ik werkte, ging ik na mijn eerste klant snel naar de bus. Ik bestelde een tosti en kon eindelijk ontbijten. De medewerkers waren echt lief en ik heb daar uren aan de bar gezeten alles bij elkaar om “mijn verhaal” te doen.

Nu fiets ik hier met een oud-medewerker van die bus en praat ik trots over mijn nieuwe leven. Ik heb inmiddels 3 prachtige kinderen, een super toffe baan en ik ben EINDELIJK clean. Terwijl ik dit vertel gaat er van alles door mijn hoofd. Deze dame heeft mij in 1 van mijn slechtste periodes gezien. Hoe fijn is het dan om vertellen over hoe mijn leven nu is.

Volgende stoplicht: “ik moet hier rechtsaf.” “Prima, zeg ik, ik moet rechtdoor.” Lachend fietst ze door. “Je bent nu een bakfietsmoeder, haha!” Poeh, deze komt echt binnen. Het besef, ik ben nu een bakfietsmoeder.

Met een glimlach van oor tot oor fiets ik verder, nieuwsgierig naar wat de rest van deze dag me brengt.

#mijnlevenbegonpastoenikstopte

Ik heb een beetje moeite met het woord sekswerker. Ik heb zelf 19 jaar in de prostitutie gezeten. Als ik het op die manier verwoord, heb ik er geen moeite mee om het te zeggen.

Het liefst zeg ik hoe het was, hoe het echt voelde voor mij. Ik speelde de hoer, met de nadruk op spelen. Op die manier kon ik mezelf voor de gek houden, wat ik was tenslotte geen hoer, ik speelde er eentje. Sekswerker wekt voor mijn gevoel de indruk of ik werk met seks.

Het was voor mij geen werk. Niet zoals ik nu aan het werk ben. Ik deed het omdat ik een verslaving moest bekostigen. Ik had het geld nodig en ik was afhankelijk van drugs. Dat gaf me zo’n machteloos gevoel, alsof een klant macht over me had. Hij had tenslotte geld en dat wou ik zo snel mogelijk hebben.

Ik had allerlei mindfucks bedacht om te overleven in die wereld. Het was puur voor mezelf om me staande te kunnen houden in een keiharde wereld. Ok, ik was zelf ook niet de makkelijkste, eerlijk is eerlijk. Ik verdoofde mezelf, schakelde mijn gevoel uit. Op die manier lukte het me om het spelletje te spelen, om het vol te houden.

Het was vernederend voor mij om avond aan avond te tippelen op de Europalaan. Dingen te doen met mannen die 9 van de 10 keer niet eens de moeite hadden genomen om zichzelf op te frissen. Ik heb ook in clubs gewerkt en achter het raam. Daar kon je je tenminste nog wassen.

Ik heb op 19 jarige leeftijd in Duitsland gewerkt, heb daar een pooier gehad. Ik werd zelfs door verkocht aan een andere pooier. Ik wist wat ik waard was, 20.000 Duitse mark. Dat gedoe daar in Duitsland is ook niet goed geweest voor mijn zelfbeeld. Ik heb er nog jarenlang nachtmerries over gehad.

En toen kwam na bijna 20 jaar het moment dat ik besloot te stoppen. Er groeide nieuw leven in mij en het werd tijd om andere keuzes te maken. Het fysiek stoppen met het werk was echt niet het moeilijkst, maar de strijd in mijn hoofd was zo zwaar af en toe.

Mijn lichaam was een ding geworden om geld mee te verdienen. Mijn hoofd zat vol met verhalen die ik mezelf had wijsgemaakt om te overleven. Hoe kan je van jezelf houden als je walgt van je lijf, als je je schaamt voor de dingen die je met je hebt laten doen voor een paar euro?

Het is me gelukt, anders had ik er niet over kunnen schrijven. Stukje bij beetje, kleine stapjes de goede kant op. Soms lukt het nog steeds niet helemaal in mijn hoofd, soms droom ik nog erover. Maar mijn lichaam wat ik eerst zo haatte, heeft me 3 prachtige kinderen gegeven.

Ik heb mezelf kunnen vergeven. Ik durf zelfs te zeggen dat ik me niet meer schaam. Ja, ik heb er ooit een gigantische puinhoop van gemaakt. Nu weet ik dat ik aan het overleven was. Ik was 16 jaar toen ik begon met de hoer spelen. Op die leeftijd kun je geen bewuste keuze maken met betrekking tot dat vak.

Waarom zeg ik dan dat ik de hoer heb gespeeld? Is dat geen stigma? Voor mij niet. Op deze manier kan ik het zien als iets dat achter me ligt. Door het zelf zo te benoemen, haal ik de macht weg bij een ander die slecht over me wilt praten.

Ik heb die oude Vanessa zo ontzettend lief. Soms zie ik ineens een stukje oud gedrag van mezelf. Ik kom mijn oude ik nog zo vaak tegen, zeker tijdens mijn opleiding. Door van mezelf te houden, zie ik het, accepteer ik het en kan ik het proberen los te laten. Vechten tegen mezelf is veel te vermoeiend. Het is wat het is.

En alle bedachte mindfucks rondom dat verleden? Het zijn goede verhalen geworden waar ik samen met anderen inmiddels om kan lachen. Dat is heel fijn om te mogen ontdekken, na al die jaren vol schaamte.

#mijnlevenbegonpastoenikstopte

Ik ben slachtoffer van mensenhandel.

BAM, daar staat het. Ik denk al de hele week na over hoe ik dit het beste kan verwoorden. Hoe geef je woorden aan iets dat zo pijnlijk en traumatisch was voor me en soms nog steeds kan zijn…

Op 19-jarige leeftijd ben ik verkocht voor 20.000 Duitse Mark aan een Afrikaanse man die ik kende als Jimmy. Hij was mijn pooier en ik heb een tijdje voor hem gewerkt. Ik verdiende gemiddeld 20.000 per maand destijds. Vanaf dat moment had ik een prijs, ik wist wat ik waard was, één maansalaris van mijn zelf verdiende geld.

Ik was geen mens meer, ik was een slaaf. Mijn lichaam was een middel om geld te verdienen, de drugs verdoofde de pijn. Ik dacht dat ik van Jimmy hield en ik probeerde hem tevreden te houden met geld, veel geld. Dat ik daardoor allerlei mensonwaardige dingen toestond, elke dag opnieuw, nam ik voor lief.

Het is me gelukt om te vluchten, ik moest. De mishandelingen, zowel fysiek als geestelijk, waren nog te handelen. Ik was zo gehersenspoeld, ik dacht dat het erbij hoorde, dat het normaal was. Er kwam een moment dat hij een mes op mijn keel zette, dat was het moment waarop ik wist dat ik moest vluchten.

Ik heb jarenlang nachtmerries gehad, dan werd ik in paniek wakker. Ik droomde dat hij mijn keel open sneed met een mes, ik voelde het warme bloed lopen en zat rechtop in bed met mijn handen om mijn keel. Het duurde dan altijd even voordat ik me besefte dat ik veilig was, het was maar een droom.

Het heeft uiteindelijk nog 26 jaar geduurd dat ik durfde toe te geven voor mezelf dat ik slachtoffer ben van mensenhandel. Het trauma was te groot, het besef was te pijnlijk. Dit is iets wat je in films ziet, dat kan toch niet over mij gaan?

1 juli is Ketikoti. Op die dag wordt de afschaffing van de slavernij in Nederland herdacht. Het is een bevrijdingsfeest dat wordt gehouden op 1 juli. Het is goed om stil te staan bij deze gebeurtenis. Het verleden mag en kan zich niet herhalen

Maar afschaffing van slavernij? Er is toch tot op de dag van vandaag nog steeds sprake van slavernij wereldwijd? Ook in Europa, ook in Nederland. Loop maar een rondje over de Wallen in Amsterdam of ga naar een seksclub. Het is naïef om te denken dat alle dames daar vrijwillig werken.

Dit jaar is het eerste jaar dat ik zelf ook stil sta bij Ketikoti. Ik als ex-slaaf vier mee dat ik vrij ben. Ik als overlevende van mensenhandel voel me geen slachtoffer meer. De scherpe kantjes van het trauma zijn eraf, de herbelevingen zijn nu nog nare herinneringen. De nare herinneringen zijn verhalen die verteld mogen worden.

Mijn ketenen zijn gebroken. Er is ruimte voor herstel.

#mijnlevenbegonpastoenikstopte